पाचोरा – काही नाती काळाच्या ओघात धूसर होत नाहीत, तर वर्षानुवर्षांच्या अंतरानंतर आणखी घट्ट होतात. बालपणीच्या आठवणी, शाळेतील मित्रांची सोबत आणि एकत्र घालवलेले निरागस दिवस यांची जादू अनुभवायची असेल, तर वसंत सहकारी साखर कारखाना (वसाका) कर्मचारी वसाहतीतील मित्रांच्या दोन दिवसीय स्नेहमेळाव्याने त्याचा सुंदर प्रत्यय दिला. तब्बल अनेक वर्षांनंतर १९७७ ते २००८ या कालखंडातील जवळपास १५० बालमित्र ९ व १० नोव्हेंबर रोजी वनकोठे येथे एकत्र आले. दिवाळीच्या उत्सवी वातावरणात रंगलेला हा ‘वसाका कामगार पुत्र स्नेह मेळावा’ जुन्या मैत्रीचा उत्सव ठरला.
या मेळाव्याचे वैशिष्ट्य म्हणजे वेगवेगळ्या पिढ्यांतील मित्रांना पुन्हा एकत्र आणण्याचा उपक्रम. कुणी दोन दशकांनंतर, तर कुणी जवळपास तीन दशकांनंतर आपल्या बालमित्रांना भेटत होते. आयुष्याच्या प्रवासात प्रत्येकाने वेगवेगळे क्षेत्र निवडले, व्यवसाय आणि नोकऱ्यांमध्ये स्वतःचे स्थान निर्माण केले; मात्र जुन्या मित्रांसमोर उभे राहताच पद, प्रतिष्ठा आणि वयाचे अंतर बाजूला पडले. एकमेकांना ओळखताना, जुन्या टोपणनावांनी हाक मारताना आणि शाळेतील गंमतीदार प्रसंग आठवताना उपस्थितांच्या चेहऱ्यावर आनंद ओसंडून वाहत होता.
‘वसाका फाउंडेशन’च्या संकल्पनेतून सामाजिक बांधिलकीचा विचार
या स्नेहसंमेलनात पाचोऱ्याचे प्रा. नितीन (रिंकू) यशवंतराव पाटील यांनी ‘वसाका फाउंडेशन’ स्थापन करण्याची संकल्पना मांडली. जुन्या मित्रांच्या ऋणानुबंधांना केवळ भेटीगाठींपुरते मर्यादित न ठेवता, परस्परांना अडचणीच्या काळात मदतीचा हात देणे, गरजू मित्रांना सहकार्य करणे आणि सामाजिक उपक्रमांसाठी एकत्रित व्यासपीठ निर्माण करणे, हा या संकल्पनेमागील मुख्य उद्देश असल्याचे त्यांनी अधोरेखित केले. या विचाराला उपस्थित मित्रांकडून सकारात्मक प्रतिसाद मिळाला.
जडणघडण करणाऱ्या गुरुजनांविषयी कृतज्ञता
या मेळाव्यात वसाका परिसरातील जिल्हा परिषद प्राथमिक शाळेच्या आठवणींनाही विशेष स्थान मिळाले. कारखाना साईटवरील चटईच्या खोलीत भरणाऱ्या शाळेत शिक्षणाचे धडे गिरवणाऱ्या विद्यार्थ्यांनी आपल्या गुरुजनांच्या योगदानाचे कृतज्ञतापूर्वक स्मरण केले. वानखेडे गुरुजी, सौंदाणे गुरुजी, भोई गुरुजी, साबळे गुरुजी आणि शांताराम गुरुजी यांनी प्रतिकूल परिस्थितीतही निष्ठेने ज्ञानदानाचे कार्य केले. त्यांच्या संस्कारांतून घडलेल्या दोन पिढ्यांतील विद्यार्थी आज विविध क्षेत्रांत जबाबदारीच्या पदांवर कार्यरत आहेत. गुरुजनांच्या आठवणींना उजाळा देताना अनेकांच्या भावना अनावर झाल्या.
क्रिकेटच्या मैदानावर रंगला उत्साह; स्नेहभोजनाने वाढली आपुलकी
कार्यक्रमात ज्येष्ठ मित्रांनी आपल्या जीवनप्रवासातील अनुभव कथन केले. त्यांच्या मार्गदर्शनातून नव्या पिढीला प्रेरणा मिळाली. त्यानंतर सर्वांनी एकत्र क्रिकेट खेळत जुन्या दिवसांचा उत्साह पुन्हा अनुभवला. स्नेहभोजनाच्या निमित्ताने गप्पा, हास्यविनोद आणि आपुलकीच्या संवादांनी वातावरण अधिकच रंगतदार झाले. सिनियर मित्रांनी दिलेल्या सहकार्यामुळे आणि पाठबळामुळे आयोजनाला विशेष बळ मिळाले. त्याबद्दल सर्व वयोगटांतील मित्रांनी ज्येष्ठांचे आभार मानले.
विविध क्षेत्रांतील मान्यवर मित्रांची उपस्थिती
या स्नेहमेळाव्यास शिवसेना पारोळा तालुका क्षेत्र प्रमुख मधुकर कौतिक पाटील, शेवगावच्या केदारेश्वर साखर कारखान्याचे कार्यकारी संचालक किरणदादा शेलार, ‘ॲग्रोवर्ल्ड’चे संपादक शैलेंद्र चव्हाण, डॉ. अजय सोनवणे, डॉ. अमोल चव्हाण, उमेश काकळीज, दुग्ध व्यावसायिक अनिल सुरेश पाटील, संभाजीनगरचे उद्योजक सुनील भाऊसाहेब पाटील, उबेद खान, निवृत्त फौजी सुरेश बापू निकम, शनी शिंगणापूर देवस्थानचे रवी निकम, मुंबईतील सामाजिक कार्यकर्ते रुपेश पाटील, प्रा. योगेश रंगराव पाटील, भाईंदरच्या साई मंदिराचे पुजारी भूषण मधुकर कुलकर्णी, जळगाव पोलिस दलातील अनिल टाक, गुंतवणूक सल्लागार नितीन देसले, सेतू केंद्रचालक विशाल भोसले आणि केतन खैरनार यांनी उपस्थिती लावली.
युवा उत्साही सहकारी चेतन पाटील, यशराज पाटील, नागेश्वर पाटील, दीपक चौधरी, नितीन देशमुख, यतीश पाटील आणि हेमंत पाटील यांनी नियोजनापासून प्रत्यक्ष आयोजनापर्यंत महत्त्वपूर्ण परिश्रम घेतले.
‘मोबाईलचे चार्जिंग रोज होते; पण मित्रांच्या सहवासात मनाचे चार्जिंग झाले!’
आजच्या मोबाईल आणि सोशल मीडियाच्या युगात दोन दिवस मित्रांनी मोबाईलच्या दुनियेपासून काहीसे दूर राहून प्रत्यक्ष संवाद, हास्यविनोद आणि एकमेकांच्या सहवासाचा मनमुराद आनंद घेतला. “मोबाईलचे चार्जिंग तर रोज करतोच; पण या दोन दिवसांत मित्रांच्या सहवासात मनाचे चार्जिंग झाले,” ही व्यक्त झालेली भावना संपूर्ण मेळाव्याचे सार सांगणारी ठरली.
एकूणच, वसाका परिवाराचा हा स्नेहमेळावा म्हणजे केवळ एकत्र येण्याचा कार्यक्रम नव्हता, तर बालपणीच्या संस्कारांचा, गुरुजनांप्रती कृतज्ञतेचा, मैत्रीच्या विश्वासाचा आणि सामाजिक बांधिलकीचा सुंदर संगम होता. जुन्या आठवणींना नव्या नात्यांची जोड देत या दोन दिवसांनी प्रत्येकाच्या मनात पुन्हा एकदा बालपण फुलवले. कार्यक्रम संपला, मित्र आपापल्या गावी परतले; मात्र या भेटीतून निर्माण झालेला आनंद आणि मैत्रीचा गोडवा दीर्घकाळ स्मरणात राहणार आहे.
