पाचोरा – : कृषी क्षेत्रात नेत्रदीप आणि प्रेरणादायी कार्य करणाऱ्या अधिकाऱ्यांचा गौरव करण्याचा हेतू ठेवून जिल्हा विकास समन्वय आणि दिशा समितीच्या वतीने जिल्हास्तरीय पुरस्कार वितरण सोहळा दि. ८ मे २०२५ रोजी जिल्हा नियोजन समिती सभागृह, जळगाव येथे अत्यंत भव्य आणि उत्साहपूर्ण वातावरणात पार पडला. या सोहळ्याला जिल्ह्यातील प्रशासनातील विविध विभागांमधील १३० हून अधिक अधिकारी आणि कर्मचाऱ्यांनी उत्कृष्ट कामगिरीसाठी गौरव प्राप्त केला. यामध्ये पाचोरा तालुक्याचे तालुका कृषी अधिकारी रमेश जाधव यांचा सन्मान विशेष उठून दिसणारा ठरला.
फलोत्पादन क्षेत्रातील प्रगत आणि उद्दिष्ट ओलांडणारे कार्य, तसेच शासनाच्या विविध योजनांची परिणामकारक अंमलबजावणी करण्यात उल्लेखनीय योगदान दिल्याबद्दल रमेश जाधव यांना केंद्रीय राज्यमंत्री रक्षाताई खडसे यांच्या हस्ते सन्मानचिन्ह, प्रमाणपत्र आणि पुरस्कार देऊन गौरविण्यात आले. त्यांच्या कार्याची दखल घेतल्यामुळे शासकीय सेवेत सातत्य, जिद्द, आणि सकारात्मक दृष्टिकोन यांचा प्रत्यय जिल्हास्तरावर उमटला आहे.
सन २०२४-२५ या कालावधीत रमेश जाधव यांनी तालुका कृषी अधिकारी या मूळ पदासोबतच उपविभागीय कृषी अधिकारी (पाचोरा) या पदाचा अतिरिक्त कार्यभारही कुशलतेने सांभाळला. त्यांच्या नेतृत्वाखाली महात्मा गांधी राष्ट्रीय ग्रामीण रोजगार हमी योजनेअंतर्गत फलोत्पादन योजना राबविताना त्यांनी प्रचंड मेहनत आणि नियोजनात्मक अंमलबजावणी केली. पाचोरा उपविभागासाठी ७२० हेक्टरचा फलोत्पादनाचा उद्दिष्टांक निर्धारित करण्यात आला होता. मात्र रमेश जाधव यांनी यामध्ये भरीव भर घालत प्रत्यक्षात ११२१ हेक्टर क्षेत्रात फळबाग लागवड यशस्वीपणे पूर्ण केली. म्हणजेच उद्दिष्टाच्या तब्बल १५५ टक्के कार्यसिद्धी साध्य करून जिल्ह्यात एक नवा आदर्श निर्माण केला.
केवळ संख्यात्मक वाढ नव्हे, तर प्रत्यक्ष शेतकऱ्यांशी संवाद साधत, शेतात जाऊन प्रत्यक्ष मार्गदर्शन करत त्यांनी फलोत्पादनाचा लाभ अधिकाधिक शेतकऱ्यांपर्यंत पोहोचविण्याचा प्रयत्न केला. त्यांनी फळबाग लागवडीसाठी आवश्यक रोपे, सिंचन सुविधा, जमिनीच्या गुणवत्तेचे मूल्यांकन आणि प्रशिक्षणे या सगळ्या घटकांची अत्यंत काटेकोर अंमलबजावणी केली. परिणामी, पाचोरा तालुक्यातील अनेक शेतकऱ्यांना दीर्घकालीन आर्थिक स्थैर्य मिळविण्याचा मार्ग मोकळा झाला. विशेष म्हणजे त्यांचा दृष्टिकोन फक्त ‘योजना पूर्ण’ करण्यापुरता मर्यादित न राहता, ‘शेतकऱ्यांच्या जीवनात परिवर्तन घडवणे’ हाच केंद्रबिंदू होता.
या सोहळ्याच्या निमित्ताने जिल्ह्यातील प्रशासनाची एकसंधता, कार्यक्षम अधिकारी आणि कर्मचारी यांची जाणीव झाली. तालुका कृषी अधिकारी रमेश जाधव यांचा हा पुरस्कार हा केवळ वैयक्तिक सन्मान न राहता, पाचोरा तालुक्यातील कृषी यंत्रणेच्या एकत्रित परिश्रमाचे फलित ठरले. फलोत्पादनासारख्या दीर्घकालीन परिणाम देणाऱ्या क्षेत्रात त्यांनी केलेल्या कामाचा सकारात्मक परिणाम भविष्यातील कृषी धोरणांवरही निश्चितच होणार आहे.
सदर पुरस्कार वितरण सोहळ्याला केंद्र सरकारचे जलसंपदा आणि आपत्ती व्यवस्थापन राज्यमंत्री रक्षाताई खडसे, जिल्हाधिकारी आयुष प्रसाद, पाणीपुरवठा मंत्री गुलाबराव पाटील, खासदार स्मिता वाघ, आमदार राजूमामा भोळे, जिल्हा अधीक्षक कृषी अधिकारी कुरबान तडवी यांच्यासह विविध शासकीय विभागांचे प्रमुख अधिकारी, कर्मचाऱ्यांचे कुटुंबीय आणि स्थानिक प्रतिनिधी मोठ्या संख्येने उपस्थित होते. या प्रसंगी प्रत्येक सन्मानप्राप्त अधिकाऱ्याचे कार्य क्षेत्र, योगदान आणि योजनेतील विशेष कामगिरी याची माहिती सभागृहात प्रोजेक्टरद्वारे सादर करण्यात आली. यामध्ये रमेश जाधव यांच्या फलोत्पादन क्षेत्रातील उत्कृष्ट कामगिरीचा विशेष उल्लेख झाला.
या सोहळ्यात उपस्थित असलेल्या मंत्री व प्रशासकीय अधिकाऱ्यांनी आपल्या मनोगतातून जाधव यांच्या कार्याची मुक्तकंठाने प्रशंसा केली. “शासनाच्या योजना केवळ कागदावर न राहता त्या प्रत्यक्षात प्रभावीपणे कशा अंमलात आणता येतील याचे उत्तम उदाहरण म्हणजे रमेश जाधव यांचे कार्य आहे,” असे गौरवोद्गार रक्षाताई खडसे यांनी व्यक्त केले. त्यांनी असेही नमूद केले की, “आज ग्रामीण भागातील शेतकऱ्यांच्या हितासाठी झटणाऱ्या अधिकाऱ्यांना शासनाचा पुरस्कार म्हणजे केवळ मानाचा मुजरा नसून, इतर कर्मचाऱ्यांना प्रेरणा देणारा संदेश आहे.”
शासनाच्या विविध योजनांमध्ये त्यांनी ज्या योजनांची अंमलबजावणी प्रभावीपणे केली त्यात फळबाग लागवड व्यतिरिक्त प्रधानमंत्री पीकविमा योजना, जलयुक्त शिवार अभियान, शेततळे योजना, शाश्वत सिंचन योजना, आणि जैविक शेती प्रचाराचा समावेश होतो. त्यांचे कार्यालय हे शेतकऱ्यांसाठी सतत खुले राहिले असून, तक्रार नोंदणीपासून प्रत्यक्ष अंमलबजावणीपर्यंत त्यांनी शासकीय प्रक्रियांना सुलभ केले.
आज पाचोरा तालुक्यात ज्या प्रमाणात फलोत्पादन क्षेत्र वाढले आहे आणि शेतकऱ्यांची उत्पन्नक्षमता वाढली आहे, त्यामागे रमेश जाधव यांचे नेतृत्व, संघटन क्षमता आणि शेतकऱ्यांच्या मनामनात जागवलेला विश्वास या गोष्टी ठळकपणे दिसून येतात. त्यांच्या या कार्याचा यथोचित सन्मान झाला असून, संपूर्ण तालुक्यात, जिल्ह्यातच नव्हे तर संपूर्ण विभागातही त्यांचे कार्य कौतुकास्पद ठरले आहे.
पुरस्कार प्राप्तीनंतर रमेश जाधव यांनी आपल्या भावना व्यक्त करताना सांगितले की, “हा सन्मान माझा वैयक्तिक नसून संपूर्ण पाचोरा तालुक्यातील कृषी विभागाच्या टीमचा आहे. माझे सहकारी, वरिष्ठ, शेतकरी आणि या योजनेतील सहभागी सर्व घटकांनी माझ्यावर दाखविलेला विश्वास आणि साथ यामुळेच हे यश शक्य झाले.” त्यांनी आपल्या कार्यातील प्रेरणास्त्रोत म्हणून महाराष्ट्र शासनाचा कृषी विभाग, जिल्हाधिकारी, उपविभागीय अधिकारी यांचे नाव घेतले.
त्यांच्या या गौरवाच्या बातमीने पाचोरा तालुक्यातील शेतकरी वर्गात उत्साहाचे वातावरण निर्माण झाले असून अनेकांनी सोशल मिडिया, प्रत्यक्ष भेटीमधून, व फोन कॉलच्या माध्यमातून त्यांचे अभिनंदन केले. “आज जर आम्ही फळबाग योजनांचा लाभ घेत आहोत आणि आमच्या जमिनीत सापळा टाकून पाहिल्यास झाडांचा हिरवागार गालिचा दिसतो, तर ते रमेश सरांच्यामुळे,” अशा भावना एका स्थानिक शेतकऱ्याने व्यक्त केल्या.
या पुरस्काराच्या निमित्ताने पाचोरा तालुक्यातील कृषी सेवा अधिक सक्षम, शेतकरी-केंद्रित आणि परिणामकारक झाली आहे, हे निश्चित. कृषी क्षेत्रात नव्या दिशा आणि नव्या संधी शोधण्याचे प्रेरणादायी उदाहरण म्हणून रमेश जाधव यांचे कार्य उदयोन्मुख अधिकाऱ्यांसाठी निश्चितच मार्गदर्शक ठरणार आहे.

मुंबई (गुरुदत्त वाकदेकर) : टाटा आयपीएल २०२५च्या उर्वरित सामन्यांना तात्पुरती विश्रांती देत, भारतीय क्रिकेट नियामक मंडळाने (बीसीसीआय) स्पर्धा एका आठवड्यासाठी स्थगित करण्याचा महत्त्वपूर्ण निर्णय घेतला आहे. सध्या देशात उद्भवलेल्या संवेदनशील परिस्थितीचे व्यापक मूल्यांकन करून संबंधित अधिकाऱ्यांशी व भागधारकांशी सल्लामसलत केल्यानंतर हा निर्णय जाहीर करण्यात आला. लवकरच स्पर्धेचे नवीन वेळापत्रक आणि ठिकाणांची माहिती अधिकृतरीत्या जाहीर केली जाईल.

काही फ्रँचायझींनी त्यांच्या खेळाडूंच्या सुरक्षेच्या बाबतीत चिंता व्यक्त केल्या होत्या. प्रसारक, प्रायोजक आणि क्रिकेटप्रेमींच्या भावना जाणून घेतल्यानंतर, आयपीएल गव्हर्निंग कौन्सिलने सर्व संबंधित भागधारकांशी सल्लामसलत करून राष्ट्रहितात हा निर्णय घेतला.

‘ऑपरेशन सिंदूर’ अंतर्गत देशाच्या सीमांवर तैनात असलेल्या सशस्त्र दलांनी अलीकडील दहशतवादी हल्ल्यांना आणि पाकिस्तानकडून झालेल्या अनपेक्षित आक्रमणाला जे धैर्यशील आणि निर्णायक प्रत्युत्तर दिले आहे, त्यास बीसीसीआयने सलाम केला आहे. त्यांचे शौर्य, निःस्वार्थ सेवा आणि समर्पण हे संपूर्ण देशासाठी प्रेरणादायक ठरत आहे.

“क्रिकेट हा देशातील लाखो नागरिकांच्या भावनांचा भाग आहे, पण राष्ट्राच्या सुरक्षिततेपेक्षा कोणतीही गोष्ट मोठी नाही,” असे बीसीसीआयने स्पष्टपणे नमूद केले आहे.

यावेळी बीसीसीआयने प्रमुख भागधारक जिओस्टार (अधिकृत प्रसारक), टाटा (शीर्षक प्रायोजक), तसेच इतर सर्व सहप्रायोजक व हितधारकांचे त्यांच्या समजूतदारपणाबद्दल व राष्ट्रहिताला दिलेल्या प्राधान्याबद्दल आभार मानले आहेत.

बीसीसीआयचे मानद सचिव देवजित सैकिया यांनी सांगितले की, “आम्ही देशाच्या पाठीशी खंबीरपणे उभे आहोत. राष्ट्रासाठी आवश्यक असलेल्या निर्णयांशी बीसीसीआयची मूल्ये नेहमीच संरेखित राहतील.”

मुंबई (गुरुदत्त वाकदेकर) : लालबाग काळाचौकी परिसरातील सुपुत्र मोक्ष राणावत याने केंद्रीय लोकसेवा आयोगामार्फत घेण्यात आलेल्या भारतीय प्रशासकीय सेवा (आयपीएस) परीक्षेत उल्लेखनीय यश मिळवून परिसराचं नाव उज्वल केलं आहे. त्यांच्या या यशाचा गौरव करण्यासाठी सत्कार समारंभाचे आयोजन करण्यात आले होते.

या कार्यक्रमाला उमेश येवले, इस्रार खान, रवींद्र कदम, राजेंद्र खानविलकर आणि राज जैन यांची प्रमुख उपस्थिती होती. या वेळी छत्रपती शिवाजी महाराजांच्या शिवराज्याभिषेकाची तसबीर आणि आदरणीय खासदार शरदचंद्र पवार लिखित ‘लोक माझे सांगती’ हा प्रेरणादायी ग्रंथ मोक्ष राणावत यांना भेट म्हणून प्रदान करण्यात आला.

मोक्ष राणावत यांचा प्रवास संघर्षमय आणि प्रेरणादायी ठरला आहे. सामान्य मध्यमवर्गीय कुटुंबातून आलेल्या मोक्ष यांनी अभ्यासाची सातत्यपूर्ण शिस्त, अपार जिद्द आणि समाजसेवेची तळमळ या गुणांच्या जोरावर युपीएससी परीक्षेत यश संपादन केलं. अभ्यासाच्या कठीण टप्प्यांत त्यांनी स्वतःला सकारात्मक ठेवत, प्रत्येक अपयशाकडे शिकण्याच्या संधीसारखं पाहिलं. अनेक वेळा सामाजिक कामांच्या अनुभवातून त्यांनी देशासाठी काम करायची प्रेरणा मिळवली.

आज मोक्ष आयपीएस अधिकारी म्हणून केवळ आपल्या परिसराचेच नव्हे, तर संपूर्ण महाराष्ट्राचेही अभिमान ठरले आहेत.
त्यांच्या यशामागे अपार परिश्रम, पालकांचे पाठबळ आणि मार्गदर्शकांचा मोलाचा वाटा आहे.

सत्कार समारंभाने परिसरात नवचैतन्य निर्माण केलं असून, अनेक तरुणांनी मोक्ष यांना ‘आदर्श’ मानत प्रशासकीय सेवांमध्ये प्रवेश करण्याचा निर्धार केला आहे.

आज भारत पाकिस्तान युद्धजन्य तणावाच्या छायेत आहे. काश्मीर खोऱ्यातील निर्दोष नागरिकांवर झालेल्या दहशतवादी हल्ल्यांमुळे देशभरात संतापाची लाट उसळली आहे. सैन्य सज्ज आहे, जनतेच्या मनात असंतोष आहे, आणि सरकार निर्णायक कारवाईच्या उंबरठ्यावर उभे आहे. अशा पार्श्वभूमीवर, ऑल इंडिया मजलिस-ए-इत्तेहादुल मुस्लमीन (AIMIM) चे नेते असदुद्दीन ओवेसी यांनी भारताच्या बाजूने आणि पाकिस्तानविरोधी घेतलेली ठाम भूमिका ही एक ठिणगी ठरली आहे — केवळ राजकीय नव्हे, तर देशभक्तिपर भाष्य करणारी आणि भारतीय मुस्लीम समाजाच्या निष्ठेवर शिक्कामोर्तब करणारी.
      ओवेसी हे आपल्या थेट आणि आक्रमक वक्तव्यांसाठी ओळखले जातात. अनेकदा त्यांच्यावर विभाजनवादी भूमिका घेण्याचे आरोप झाले, पण यावेळी त्यांनी स्पष्टपणे सांगितले की – “पाकिस्तान आमचा शत्रू आहे, आम्ही भारतीय आहोत, आणि आमची निष्ठा या देशाशी आहे.” हे वक्तव्य केवळ राजकीय बळकटी देणारे नव्हते, तर संपूर्ण देशाला एकजूट होण्याचे आवाहन करणारे होते. त्यांनी मुस्लिम समुदायाला उद्देशून सांगितले की, “भारत हा आमचा देश आहे. आम्ही इथले रहिवासीच नव्हे तर रक्षणकर्ते आहोत. पाकिस्तानचे कोणतेही समर्थन, प्रत्यक्ष किंवा अप्रत्यक्षपणे, आम्ही सहन करणार नाही.”
   या वक्तव्यानंतर केवळ AIMIM कार्यकर्त्यांतच नव्हे, तर संपूर्ण देशभरात या भूमिकेचे कौतुक होत आहे. एका मुस्लीम नेत्याने पाकिस्तानविरोधात उभे राहणे हे देशाच्या एकात्मतेसाठी अत्यंत महत्त्वाचे आहे.
     सध्या भारताची गरज आहे – जात, धर्म, पंथ, भाषा यांच्या पलीकडे जाऊन एकत्र उभे राहण्याची. दहशतवादी गोळी झाडताना ‘हिंदू’ की ‘मुस्लिम’ असा विचार करत नाहीत. त्यांच्यासाठी प्रत्येक भारतीय हा शत्रू आहे. म्हणूनच भारतातील प्रत्येक नागरिकाने – मग तो कुठल्याही समाजाचा असो – ही लढाई सामूहिकपणे लढली पाहिजे. ओवेसींच्या वक्तव्यानंतर हे स्पष्ट होते की, मुस्लिम समाजाला पाकिस्तानशी काही देणं-घेणं नाही. उलट ते भारताच्या संविधानावर, लोकशाही व्यवस्थेवर आणि सार्वभौमत्वावर निष्ठावान आहेत. हे दर्शवण्याचा एक ठोस संदेश त्यांच्या भाषणातून गेला आहे.
    पाकिस्तानसंबंधी मुस्लिम समाजाबाबत जे गैरसमज देशात काही दशकांपासून पसरवले जात होते, त्याला आज ओवेसींच्या उद्गारांनी आळा घातला आहे. त्यांच्या वक्तव्यानंतर सोशल मीडियावर मुस्लिम तरुणांनी “We are Indian Muslims, not Pakistani” असे हॅशटॅग चालवून आपल्या देशभक्तीची प्रचिती दिली आहे. हे केवळ राजकीय पटलावरील बदल नाही, तर सामाजिक मनोवृत्तीतील परिवर्तनाचे प्रतीक आहे.
    ओवेसी हे केवळ AIMIM चे अध्यक्ष नव्हे, तर आज अनेक मुस्लिम तरुणांसाठी एक प्रेरणास्थान आहेत. त्यांनी देशहिताच्या दृष्टीने केलेली भूमिका ही केवळ राजकीय रणनीती नाही, तर देशनिष्ठेचा नमुना आहे. विशेषतः जेव्हा काही तथाकथित नेते युद्धजन्य परिस्थितीत सरकारविरोधी वक्तव्य करत असताना, तेव्हा ओवेसींनी उघडपणे देशाच्या सैन्याचा, पंतप्रधानांचा आणि सरकारच्या निर्णयप्रक्रियेचा सन्मान केला — ही गोष्ट उल्लेखनीय आहे.
     ओवेसी यांनी आपल्या भाषणात त्या लोकांवरही टीका केली जे देशातील विद्यमान तणावाच्या परिस्थितीत पाकिस्तानला समर्थन देतात किंवा देशाच्या अडचणींचा राजकीय लाभ घेण्याचा प्रयत्न करतात. त्यांनी स्पष्ट शब्दांत सांगितले – “कोणताही भारतीय, जो पाकिस्तानच्या बाजूने बोलतो, तो भारतीय राहू शकत नाही.”
     हा संदेश इतका स्पष्ट आणि ठाम होता की, आजपर्यंत ओवेसींच्या भूमिकेवर टीका करणारेही चकित झाले. त्यांच्या भाषणाचा तो भाग देशाच्या एकतेसाठी स्फुल्लिंग ठरला.
     ओवेसींच्या या ठाम भूमिकेचा देशातील मुस्लिम समाजावर सकारात्मक परिणाम होताना दिसतो आहे. अनेक ठिकाणी AIMIM च्या शाखांनी देशभक्तीपर पोस्टर्स लावले, तिरंगा फडकवला आणि जवानांप्रती कृतज्ञता व्यक्त केली. हे केवळ प्रतिक्रियात्मक नव्हे, तर भावनिक आणि वैचारिक जवळीक असलेले कृतीतून व्यक्त होणारे देशप्रेम आहे.
    भारताच्या संविधानात धर्मनिरपेक्षतेचा पाया आहे. हे संविधान फक्त कायद्यात नोंदवलेले तत्व नाही, तर भारताच्या रक्तात मिसळलेले मूल्य आहे. ओवेसी यांनी आपल्या भाषणात याच तत्वाला अधोरेखित करत सांगितले की – “इस्लामने देशप्रेमाला हराम ठरवलेले नाही. आमचा धर्म आम्हाला देशद्रोह शिकवत नाही.”
      या एका वाक्याने अनेकांच्या मनात देशभक्त मुस्लीमांबद्दल जो अविश्वास निर्माण झाला होता, त्याला खोडून काढले.
    ओवेसींच्या भाषणातून एक अप्रत्यक्ष पण प्रभावी संदेश पाकिस्तानला गेला आहे – “भारतात मुस्लिमांचे मन जिंकून तुम्ही काही मिळवू शकत नाही. इथले मुस्लिम तुमच्या ‘धर्माचे नाते’ वापरून फोडाफोडीच्या राजकारणाला बळी पडणारे नाहीत.”
    ही बाब भारताच्या एकात्मतेसाठी जितकी महत्त्वाची आहे, तितकीच पाकिस्तानसारख्या फसव्या राष्ट्राच्या नाकावर मारण्यासारखी आहे.
     आज भारताला गरज आहे, ओवेसींसारख्या स्पष्टवक्त्या नेतृत्वाची जी धर्माच्या आधारावर नव्हे, तर राष्ट्राच्या हितासाठी उभी राहते. या भूमिकेमुळेच AIMIM चा एक नवा चेहरा देशाच्या समोर येतोय — जो केवळ मुस्लिमांचे नव्हे, तर संपूर्ण देशाच्या सुरक्षेच्या बाजूने बोलतो आहे.
     ओवेसींची भूमिका — विभाजन नाही, एकात्मतेचा झेंडा
     आज जेव्हा देश युद्धाच्या उंबरठ्यावर उभा आहे, तेव्हा असे नेते उभे राहणे ही काळाची गरज आहे. ओवेसींच्या या भूमिकेने एक नवा आदर्श निर्माण केला आहे — की कोणताही भारतीय, कोणत्याही धर्माचा असो, जर त्याचं हृदय भारतासाठी धडधडत असेल, तर तोच खरा देशभक्त आहे.
     पाकिस्तानविरोधात ठाम भूमिका घेणाऱ्या ओवेसींच्या या भूमिकेला एकच सलाम — सॅल्यूट एम आय एम!
     जय हिंद. जय भारत. वंदे मातरम्.

काश्मीर खोऱ्यात पहेलगामजवळ घडलेला निर्दयी दहशतवादी हल्ला, ज्यात 28 निष्पाप पर्यटकांचा मृत्यू झाला, हा आता भारताच्या संयमाचा शेवटचा टप्पा ठरतो आहे. या घटनेनंतर अवघ्या दोन दिवसांत भारतीय संरक्षण यंत्रणांनी “ऑपरेशन सिंधुर” अंतर्गत पाकिस्तानातील नऊ ठिकाणी लक्ष्यभेदी हवाई हल्ले करून आपले युद्धसदृश धोरण स्पष्ट केले. पण ही केवळ सुरूवात आहे, असं स्पष्ट संकेत वायुसेना, नौदल आणि थलसेनेच्या उच्चाधिकार्‍यांनी दिले आहेत.
आज 9 मे रोजी सकाळी 10:30 वाजता संरक्षण मंत्रालयात तातडीची बैठक पार पडली. या बैठकीत तीनही दलांचे प्रमुख, राष्ट्रीय सुरक्षा सल्लागार अजित डोभाल, गृहमंत्री अमित शहा आणि संरक्षण मंत्री राजनाथ सिंह सहभागी झाले होते. यावेळी “निर्णायक लढा — अंतिम लढा” या घोषणेसह एक संमिश्र रणनीती तयार करण्यात आली असून, ती फक्त संरक्षणासाठी नाही, तर पाकिस्तानच्या आत दहशतवादी नेटवर्कचे पूर्ण उच्चाटन करण्यासाठी आहे.
भारतीय वायुसेनेने ‘दीप स्ट्राईक’ मोहिमेला अधिक गतिमान करत अत्याधुनिक सुखोई-30 MKI, मिराज-2000 आणि राफेल लढाऊ विमाने सीमारेषेवर तैनात केली आहेत. बालाकोटपेक्षा अधिक खोलीवर घुसून लक्ष्य भेदण्याची क्षमता आज सिद्ध झाली आहे. अत्यंत कमी उंचीवरून मार करणाऱ्या ‘Hammer’ आणि ‘Crystal Maze’ क्षेपणास्त्रांचा प्रयोग नुकत्याच झालेल्या सिंधुर ऑपरेशनमध्ये यशस्वी झाला आहे.
भारतीय नौदलाने अरबी समुद्रात INS विक्रांत आणि INS विशाखापट्टणमसह प्रमुख युद्धनौका सक्रियपणे तैनात केल्या असून, कराची बंदराजवळील हालचालीवर ‘P-8I’ टोही विमाने आणि सागरी ड्रोन तासागणिक नजर ठेवत आहेत. नौदलप्रमुखांनी काल रात्रीच स्पष्ट केलं की, “पाकिस्तानच्या जलवाहतुकीसाठी एखादा जीवघेणा झटका देण्याची आमची क्षमता आणि तयारी पूर्ण आहे.”
थलसेना आपला निर्णायक खेळ उघडण्याच्या तयारीत आहे. नियंत्रण रेषेवरील विविध बंकर आणि दहशतवादी अड्ड्यांवर प्रत्यक्ष कारवाईसाठी पॅरा स्पेशल फोर्सेस, गुप्तचर यंत्रणा आणि NSG कमांडो सज्ज ठेवण्यात आले आहेत. जम्मू, राजौरी आणि पुंछमधून जवानांची मोठी हालचाल काल रात्रीपासून सुरू झाली असून, आता केवळ ‘ग्रीन सिग्नल’ची प्रतीक्षा सुरू आहे.
भारत सरकारच्या सूत्रांकडून मिळालेल्या माहितीनुसार, यावेळी कोणतीही कारवाई ही केवळ सामरिक किंवा राजकीय दबावासाठी नाही, तर भारताच्या अस्तित्वाशी निगडित आहे. “दहशतवादाशी चर्चा करता येत नाही; तो फोडून काढावा लागतो,” अशा शब्दांत गृहमंत्र्यांनी काल मध्यरात्री ‘कोअर कमांड’ बैठकीत मत व्यक्त केल्याची माहिती आहे.संयुक्त राष्ट्र सुरक्षा परिषदेत भारताच्या कारवाईवर पाकिस्तानकडून तक्रार करण्यात आली असली, तरी अमेरिका, फ्रान्स, जर्मनी, इस्रायल आणि जपानने भारताच्या आत्मसुरक्षेच्या अधिकारास पाठिंबा दिला आहे. UN चार्टरच्या अनुच्छेद 51 नुसार, भारताचे हे पाऊल कायदेशीर मानले जात आहे.
गेल्या 48 तासांत किमान 700 जवानांना सुट्ट्यांवरून परत बोलावण्यात आले आहे. मेहंदी पुसली, हळदी उधळली नाही — तरी देखील ते युद्धासाठी तयार झाले. आज सकाळी जम्मू येथील एका छावणीत जवानांना उद्देशून थलसेनाप्रमुख जनरल मनोज पांडे यांनी म्हटले, “हा लढा सत्तेसाठी नाही, नकाशासाठी नाही — हा लढा भारताच्या मुलांना सुरक्षित भविष्य देण्यासाठी आहे.”
सिंधुर ऑपरेशननंतरही जैश-ए-मोहम्मद आणि लश्कर-ए-तोयबाच्या नव्या हालचाली आढळल्याने सैन्य अधिक आक्रमक झालं आहे. विशेषतः पाकिस्तान-चीन मार्गावरील CPEC रस्त्यावर हालचाली असल्याने, गिलगिट-बाल्टिस्तान भागात टार्गेटेड ड्रोन हल्ल्यांची शक्यता व्यक्त होत आहे. भारत आता केवळ सर्जिकल स्ट्राईकवर विश्वास ठेवत नाही. आता उद्दिष्ट आहे — क्लिनिकल स्ट्राईक, म्हणजे मुळासकट नायनाट. आणि यासाठी तिन्ही दलांनी सामूहिकरित्या 360 अंश हल्ल्याची रूपरेषा तयार केली आहे. 2025 चा भारत हा 1965 किंवा 1999 च्या कारगिलमधील भारतासारखा राहिलेला नाही. आता निर्णय वेगाने घेतले जात आहेत, पायरीवर पायरी टाकून नव्हे, तर शत्रूच्या छाताडावर पाय ठेवून. या युद्धसदृश तयारीमागे केवळ लष्करी प्रेरणा नाही, तर संपूर्ण देशाचा आत्मविश्वास आहे.
भारताची सर्वच राज्ये, राजकीय पक्ष आणि सामान्य नागरिक आज फक्त एक गोष्ट म्हणतात — “आता नाही तर कधीच नाही.” पाकिस्तानच्या दहशतवादाला कायमचा उत्तर देण्याची वेळ आता आली आहे.
आजचा दिवस केवळ काश्मीरचा नाही, संपूर्ण भारताचा आहे. सध्या आपल्या वायुदलाने आकाशावर वर्चस्व राखले आहे, नौदलाने सागरात पहारा दिला आहे आणि थलसेनेने मातीवर निर्णायक मोहिमेची तयारी केली आहे. आता केवळ एकच वाक्य सर्व जवानांच्या मनात घोळत आहे — “एकदाच संपवूया पाकिस्तानचा खेळ.”
जय हिंद. वंदे मातरम्.

भारताच्या मातेची कोख जर शूरवीरांना घडवते, तर त्याचा जगता जागता पुरावा म्हणजे पाचोऱ्याचा जवान मनोज पाटील! एका बाजूला विवाहाच्या मंगल धून वाजत होत्या, मेहंदीच्या रंगात स्वप्नं रंगत होती… आणि दुसऱ्याच क्षणी देशाची हाक आली. अनेकजण असले प्रसंग टाळून “थोडं थांबवू या” म्हणाले असते. पण हा मनोज, खऱ्या अर्थाने वीर मराठ्याचा अवतार! त्याने थेट वर्दी चढवली आणि तिरंग्याच्या छायेखाली सीमेवर निघून गेला.
   देशात ऑपरेशन सिंधुरच्या रुपाने एक निर्णायक रणसंग्राम सुरू झाला आहे. पाकपुरस्कृत भ्याड दहशतवाद्यांना नेस्तनाबूत करण्यासाठी भारताच्या तिन्ही सैन्यदलांनी जय भवानीचा गजर करत घाव घालायला सुरुवात केली आहे. अशा निर्णायक टप्प्यावर मनोज पाटील याला सुट्टी संपवून तत्काळ परत बोलावण्यात आलं.

https://youtu.be/zakuD0bZ8ko?si=EFUmskj3I2mXnqwi              “मेहंदीही सुकली नव्हती… आणि फौजी मनोज पाटील देशासाठी युद्धभूमीकडे निघाला!”

मनोजचा विवाह नुकताच पार पडलेला होता. नववधूच्या डोळ्यांत भविष्याचं विश्व होतं. पण हाच क्षण मनोजसाठी कसोटीचा होता — आणि त्याने कर्तव्याचं चुकार उत्तर नाही, तर रणगर्जनेनं ‘होय’ दिलं!
  “देशाच्या माळेसाठी मी मंगळसूत्र थांबवू शकतो”, हे शब्द नाही, हे रक्तात वाहणारं छत्रपती शिवरायांचे स्वराज्याच्या मातीचे बाणेदार संस्कार होतं. आणि म्हणूनच, मनोजसारखे जवान हे फक्त सैनिक नसतात, ते देशाच्या अस्मितेचे शिवरायांच्या स्वराज्याचे मावळे असतात!
  काँग्रेसचे तालुकाध्यक्ष सचिन सोमवंशी यांनी घरी जाऊन सत्कार केला, हे स्वागताचं नव्हे, तर भारतमातेच्या सुपुत्राला मानाचा मुजरा होता. अशा मुलाने मातृभूमीच्या संरक्षणासाठी जाणं, हे एक कर्तृत्व नव्हे, तर पिढ्यांना प्रेरणा देणारं उदाहरण आहे.
पाचोरा शहरातील स्व. राजीव गांधी कॉलनीतून निघालेला हा जवान, पाचोरा रेल्वे स्थानकावरून सीमेवर रवाना होताना त्याच्या पाठीशी उभं होतं त्याचं कुटुंब, गाव आणि एक देश! आई-वडिलांचे डोळे अश्रूंनी भरले होते, पण मन अभिमानानं फुललेलं होतं. पत्नी यामिनीच्या ओठांवर मौन होतं, पण डोळ्यांत “माझा पती नाही, माझा देशाची ढाल आहे” हा गर्व होता!
     गावकऱ्यांनी सांगितलं, “हा आमचा सैनिक आहे, जो गरज पडली तर शंभर पाकिस्तानींच्या छाताडावर बसून भारतमातेला जयजयकार करील.” आणि हे फक्त शब्द नव्हे, हे त्या मातीतल्या मर्द मराठ्यांचे भाव होते.
   आजच्या भारताला अशाच ताठ मानेच्या, तलवारीसारख्या सरळ आणि आकाशासारख्या विशाल मनाच्या जवानांची गरज आहे. हे युद्ध केवळ सीमा राखण्यासाठी नाही — हे भारताच्या अस्मितेसाठी आहे. आणि त्या रणांगणात मनोजसारखा वीर जर उभा असेल, तर कोणाची बापाची हिम्मत नाही की भारताकडे वाकड्या नजरेने पाहील.
  मनोज, तू तानाजी मालुसरेंची आठवण करून दिलीस. तू आम्हाला परत स्वर्गीय बाळासाहेब ठाकरे यांची पवित्र गर्जना ऐकवलीस – “ज्याच्या रक्तात राष्ट्र आहे, तोच खरा सैनिक!” तू फक्त नवविवाहित नाहीस, तू भारतमातेसोबत सात जन्माच्या नात्याची गाठ बांधली आहेस.
पाचोऱ्याच्या भूमीत जन्मलेला हा शूरवीर आज संपूर्ण महाराष्ट्राचा, संपूर्ण हिंदुस्थानचा पुत्र झाला आहे. याच्या वर्दीला नतमस्तक व्हा, आणि याच्या अर्धांगिनीला अभिमानाने सांगू द्या – माझा पती माझ्या संसाराचा राजा नाही, तो भारतमातेचा अभेद्य किल्लेदार आहे.
  जय हिंद! वंदे मातरम्! भारत माता की जय!!

सोलापूर (गुरुदत्त वाकदेकर) : काव्यप्रेमी शिक्षक मंच, सोलापूर या राज्यस्तरीय साहित्यिक संस्थेच्या वतीने दरवर्षी मराठी साहित्य प्रांतातील सर्वोत्कृष्ट रचनांना “काव्यप्रेमी साहित्य पुरस्कार” तर काव्यप्रेमी परिवारातील सर्वोत्कृष्ट योगदानाकरिता “काव्यप्रेमी प्रेरणा पुरस्कार” देऊन गौरविण्यात येते. यंदाचे साहित्य व प्रेरणा पुरस्कार नुकतेच जाहीर करण्यात आले असून सदर पुरस्कार वितरण सोहळा चिपळूण (रत्नागिरी) येथील लोकमान्य टिळक स्मारक मंदिराच्या बाळशास्त्री जांभेकर सभागृहात ११ मे रोजी सकाळी ११ वाजता संपन्न होणार आहे.

काव्यप्रेमी साहित्य पुरस्काराचे मानकरी पुढीलप्रमाणे आहेत “बु. कोकीळा शेजवळ स्मृती सर्वोत्कृष्ट कवितासंग्रह पुरस्कार (डॉ. दाक्षायणी पंडित, पुणे), स्व. जयवंती तावडे स्मृती सर्वोत्कृष्ट कादंबरी पुरस्कार (सौ. नीला नातू, रत्नागिरी), स्व. यशवंत चिंधू नेरे स्मृती सर्वोत्कृष्ट कवितासंग्रह पुरस्कार (सौ. सीमा झुंजारराव, मुलुंड), स्व. भिमाई बाविस्कर स्मृती सर्वोत्कृष्ट कथासंग्रह पुरस्कार (अविनाश चिंचवडकर, बेंगलुरू कर्नाटक), एडव्होकेट कॉ. मदन फडणीस स्मृती सर्वोत्कृष्ट कवितासंग्रह पुरस्कार (किरण वेताळ, पुणे), स्व. रूक्मिणीबाई नारायण चवडेकर स्मृती सर्वोत्कृष्ट गझलसंग्रह पुरस्कार (डॉ. स्नेहल कुलकर्णी, गारगोटी), दिलीप गोविंद दमाणे स्मृती सर्वोत्कृष्ट कवितासंग्रह पुरस्कार (नयना निगळ्ये, न्युयॉर्क, अमेरिका), सौ. सुंदर बोंगाळे स्मृती सर्वोत्कृष्ट कथासंग्रह पुरस्कार (सौ. सई बने, डोंबिवली), कै. मातोश्री रत्नाबाई घोडके सर्वोत्कृष्ट ललित साहित्य पुरस्कार (आनंद सांडू, चेंबूर), स्व. विष्णूपंत माळोकार स्मृती वैचारिक साहित्य पुरस्कार (डॉ. दिनेश वाघुंबरे, सांगली), शंकर घोरसे सर्वोत्कृष्ट बालसाहित्य पुरस्कार (विजय जोशी, डोंबिवली) व (सौ. रश्मी गुजराथी, पुणे) यांना विभागून. तर जाहीर झालेले काव्यप्रेमी प्रेरणा पुरस्कार पुढीलप्रमाणे “स्व. बळवंत पाटील स्मृती प्रेरणा पुरस्कार- मुकेश विशे, ठाणे”, “कै. श्रीमती उमा शंकरराव कुलकर्णी स्मृती प्रेरणा पुरस्कार- सौ. कविता दाते, वर्धा”, “स्व. सौ. मंगला मदन फडणीस स्मृती प्रेरणा पुरस्कार – गजानन पाटील, सांगली”, “कै. चंद्रकांत शिवराम दिनकर स्मृती प्रेरणा पुरस्कार – प्रमोद भागवत, अमरावती”, “कै. मीराबाई प्रल्हादराव भांदर्गे स्मृती प्रेरणा पुरस्कार – श्रीमंत कोळी , सोलापूर”, “कै. रामा खंडू देवकते मार्डीकर स्मृती प्रेरणा पुरस्कार – सिराज शिकलगार, सांगली”, “कै. सौ. संजिवनी यशवंत मराठे स्मृती प्रेरणा पुरस्कार – श्रीम. अश्विनी धाट, धाराशिव”, “कै. मातोश्री सौ. वेणू महादेव आत्राम स्मृती प्रेरणा पुरस्कार – गणेश खडके, अमरावती”, “कै. लक्ष्मण राजाराम राजेगांवकर स्मृती प्रेरणा पुरस्कार – सौरभ नवले, पुणे” आणि यंदाचा काव्यप्रेमी जीवनगौरव पुरस्कार मुंबईतील विजय फडणीस यांना देण्यात येणार आहे.

“काव्यप्रेमी साहित्य व प्रेरणा पुरस्कार वितरण” या सोहळ्याचे उद्घाटन काव्यप्रेमी शिक्षक मंचचे संस्थापक अध्यक्ष आनंद घोडके यांच्या अध्यक्षतेखाली जेष्ठ साहित्यिक, इतिहास संशोधक, पुराणवस्तू अभ्यासक प्रकाश देशपांडे हे करणार आहेत. तर कृषीभूषण, ज्येष्ठ साहित्यिक, म.सा.प.चे उपाध्यक्ष डॉ. तानाजीराव चोरगे यांच्या शुभहस्ते पुरस्कार वितरण होणार आहे. यावेळी प्रमुख अतिथी म्हणून को.म.सा.प.रत्नागिरीचे जिल्हाध्यक्ष आनंद शेलार, को.म.सा.प.चे केंद्रीय कार्यवाह माधवजी अंकलके, मालगुंड येथील कवी केशवसुत स्मारक समितीचे अध्यक्ष गजानन पाटील हे उपस्थित राहणार आहेत तर भारतरत्न डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर वाचनालय, चिपळूणचे कार्यवाह सुनिल खेडेकर, लोकमान्य टिळक वाचनालयाचे अध्यक्ष तथा कवी, नाटककार, बोलीभाषा अभ्यासक अरूण इंगवले, काव्यप्रेमी शिक्षक मंचचे संस्थापक सचिव कालिदास चवडेकर यांच्यासह काव्यप्रेमी राज्य समितीचे उपाध्यक्ष राज भिंगारे, कोषाध्यक्ष कृष्णा शिंदे, काव्यप्रेमीचे राज्य सदस्य राष्ट्रपाल सावंत, प्रमोद बाविस्कर, सौ. जया नेरे, सत्येंद्र राऊत, नवनाथ खरात व रामदास देशमुख हे उपस्थित राहणार आहेत.

याशिवाय भारतरत्न डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर वाचनालय, चिपळूणच्या रौप्य महोत्सवी वर्षानिमित्त
काव्यप्रेमी शिक्षक मंचच्या वतीने नरवीर तानाजी मालुसरे यांचे थेट १२वे वंशज डॉ. शितल मालुसरे, पुण्याचे ज्येष्ठ गझलकार बबन धुमाळ, आटपाडी वाचन उपक्रमाचे कार्यवाह दिनेश देशमुख, नागपूरचे कवी शंकर घोरसे, कराडचे चंद्रकांत कोळी यांच्यासह अनेक मान्यवरांच्या उपस्थितीत राज्यस्तरीय कवी संमेलनाचे तीन सत्र संपन्न होणार आहेत. सदर संमेलनासाठी राज्य भरातून शिवाय बेंगळुरू, न्यूयॉर्क येथून काही कवी उपस्थित राहणार असल्याची माहिती मुख्य संयोजक राष्ट्रपाल सावंत यांनी सांगितले आहे.

पिंपरी, पुणे (गुरुदत्त वाकदेकर) : कर्मयोगिनी महिला संस्था – पिंपरी चिंचवड आणि आर्य समाज मंदिर – पिंपरी यांच्या संयुक्त विद्यमाने जागतिक कुटुंब दिनानिमित्त एक प्रेरणादायी व बहुआयामी साहित्यिक कार्यक्रमाचे आयोजन करण्यात आले आहे.

या विशेष कार्यक्रमात मा. राज अहेरराव (ज्येष्ठ साहित्यिक व व्याख्याते, अध्यक्ष – नवयुग साहित्य व शैक्षणिक मंडळ) यांचे “वसुधैव कुटुंबकम्” या विषयावर अभ्यासपूर्ण व उद्बोधक व्याख्यान होणार आहे. त्यानंतर मा. सुनिती लिमये (ज्येष्ठ गझलकार) यांच्या अध्यक्षतेखाली “घर असावे घरासारखे, नकोत नुसत्या भिंती” या भावस्पर्शी विषयावर काव्यसंमेलन आयोजित करण्यात आले आहे.

या कार्यक्रमाला मा. पुरुषोत्तम सदाफुले (ज्येष्ठ साहित्यिक, कार्याध्यक्ष – म.सा.प., भोसरी), मा. मीनाताई पोखरणा (ज्येष्ठ समाजसेविका), मा. उत्तम दंडिमे (कवी, व्याख्याते, उपाध्यक्ष – आर्य समाज, पिंपरी) आणि मा. दिनेश यादव (ग्रंथपाल – आर्य समाज, पिंपरी) यांची सन्माननीय उपस्थिती लाभणार आहे.

कार्यक्रमाचे विशेष आकर्षण ठरणार आहे कवयित्री केशर विजय भुजबळ यांच्या “शब्दकस्तुरी मनातली” या काव्यसंग्रहाचा भव्य प्रकाशन सोहळा. रसिकांसाठी हा एक संस्मरणीय आणि साहित्यप्रेम जागवणारा क्षण ठरणार आहे.

कार्यक्रमाच्या निमंत्रक आहेत सीमा शिरीष गांधी (कर्मयोगिनी महिला संस्था व कार्यकारी मंडळ). तर कार्यक्रमाचे ठिकाण आहे आर्य समाज मंदिर, पिंपरी, पुणे आणि वेळ आहे शनिवार, १७ मे २०२५ रोजी सकाळी ९:३० वाजता सुरू होणार आहे.

साहित्य, संस्कृती आणि कुटुंबमूल्यांचा संगम असलेल्या या कार्यक्रमाला उपस्थित राहून लाभ घेण्याचे आवाहन आयोजकांकडून सर्व रसिकांना करण्यात येत आहे.

पाचोरा (प्रतिनिधी) – शहरात अचानक आणि अनियमितपणे खंडित होणाऱ्या विजेमुळे पाचोरेकर अक्षरशः हैराण झाले आहेत. नेमकी वीज केव्हा जाणार आणि केव्हा येणार, याचा कोणताही अंदाज न लागल्यामुळे सर्वसामान्य नागरिकांचे जीवनचक्र पूर्णतः विस्कळीत झाले आहे. कोणतीही पूर्वसूचना न देता दिवसा अथवा रात्री कधीही विद्युत पुरवठा खंडित केला जातो. या लपंडावामुळे सामान्य ग्राहक, व्यापारी वर्ग, उद्योगधंदे, आरोग्य केंद्रे, विद्यार्थी, गृहिणी आणि वृद्धजन हे सर्वच त्रस्त झाले आहेत. या पार्श्वभूमीवर नागरिकांतून तीव्र संताप व्यक्त होत असून महावितरणने वीज बंद ठेवण्याची निश्चित वेळ जाहीर करावी, अशी मागणी जोर धरू लागली आहे.
शहरातील विविध भागांत दररोज कोणत्याही प्रकारचा वेळापत्रक किंवा कारण न देता वीजपुरवठा बंद करण्यात येतो. बहुतांश वेळा ही वीज सकाळच्या सुमारास अचानक जाते आणि अचानक केव्हाही येते काही वेळा तर दुपारी अथवा संध्याकाळीच परत येते. त्यामुळे नागरिकांची सकाळी सुरू होणारी सर्व कामे थांबतात. चहा बनवणे, नाश्ता करणे, कपडे धुणे, ऑफिसला जाण्यापूर्वीची तयारी, मुलांची शाळेसाठी तयारी, ई-मेल पाठवणे, ऑनलाइन मिटिंग्स – हे सर्व काही अंधारात आणि वीज नसल्यामुळे अपूर्ण राहते. अनेक वेळा वीज गेल्यानंतर नागरिकांनी कॉल सेंटरवर किंवा स्थानिक वीज वितरण कार्यालयात संपर्क केला तरी समाधानकारक उत्तर मिळत नाही.
“वीज येणार कधी याचे उत्तर कर्मचारी देऊ शकत नाहीत, आणि काही वेळांनी ती आपोआप येते. नागरिक काय आशेवर जगावे?” असा सवाल पाचोऱ्यातील रहिवासी उपस्थित करत आहेत. विशेष म्हणजे, या विजेच्या लपंडावामुळे छोट्या व्यापाऱ्यांचे व्यवसाय ठप्प झाले आहेत. प्रिंटिंग, फोटो स्टुडिओ, झेरॉक्स दुकानं, इंटरनेट कॅफे, किराणा दुकाने, मेकअप पार्लर्स, कापड दुकाने, लोखंडी व वेल्डिंग कारखाने आणि इतर सर्व व्यावसायिक ठिकाणी विजेच्या अनुपस्थितीत व्यवसाय करणं अत्यंत अवघड बनलं आहे.
याशिवाय, विविध वस्ती भागांतील नागरिकांनी सांगितले की, दररोज अचानक वीज गेल्याने पाणी पुरवठा व्यवस्थाही विस्कळीत होत आहे. काही भागांत बूस्टर पंपाच्या माध्यमातून टाकीत पाणी खेचले जाते. परंतु वीज नसेल तर पाणी उचलणंही शक्य होत नाही. त्यामुळे संपूर्ण वस्तीला पाणी टंचाईचा सामना करावा लागतो.
गृहिणींचा त्रास आणखी मोठा आहे. स्वयंपाकाची कामं, वॉशिंग मशीन, मिक्सर, मिक्रोवेव्ह, ओव्हन, फ्रीज, ग्राइंडर, आटा चक्की यांसारख्या घरगुती वस्तूंवर घरातील अन्नधारणा अवलंबून असते. सकाळी नाश्ता तयार करताना वीज गेली की संपूर्ण कुटुंबाचा दिवस असह्य होतो. महिलांना काहीच नियोजन करता येत नाही. एका गृहिणीने स्पष्ट शब्दांत सांगितले की, “सकाळपासून रात्रीपर्यंत वीज कधीही जाते, केव्हा येईल याची शाश्वती नाही. कधी कधी ती आली तरी काही मिनिटांत पुन्हा गायब होते. या सततच्या बिघाडामुळे इलेक्ट्रॉनिक वस्तूंना धक्का बसतोय आणि आर्थिक नुकसान होत आहे.”
शाळा आणि महाविद्यालयांतील विद्यार्थ्यांनाही मोठ्या अडचणींचा सामना करावा लागत आहे. आता परीक्षा, प्रॅक्टिकल्स, ऑनलाइन तास, प्रोजेक्ट रिपोर्ट्स, अभ्यासासाठी इंटरनेटचा वापर, वर्कशॉप्स अशा अनेक गोष्टींसाठी वीजेची आवश्यकता असते. परंतु अचानक वीज गेल्यामुळे अभ्यासाचे सर्व नियोजन कोलमडते. काही वेळा विद्यार्थी मोबाईलचे फ्लॅश लावून किंवा टॉर्चच्या उजेडात अभ्यास करतात, परंतु ही गोष्ट डोळ्यांवर ताण आणते आणि एकाग्रतेवर परिणाम करते.
मध्यमवर्गीय व लघुउद्योगांचेही असेच हाल होत आहेत. अनेकांनी आपापल्या ऑफिसमध्ये व बँकामध्ये इन्व्हर्टर, जनरेटर, बॅटरी बॅकअप ठेवले असले तरी त्यालाही मर्यादा असतात. व्यवसाय सुरू ठेवण्यासाठी नियमित वीज ही अत्यंत आवश्यक बाब आहे. याउलट अनेक दुकानांत ग्राहक खरेदी करत असताना अंधार पडल्यामुळे ते बाहेर निघून जातात. काही ग्राहकांचा रोष दुकानांवर उतरतो आणि वाद निर्माण होतो. हे प्रकार वारंवार घडत असल्याने व्यापाऱ्यांची मानसिक अवस्था अस्वस्थ झाली आहे.
आरोग्य क्षेत्रही याला अपवाद नाही. पाचोऱ्यातील अनेक क्लिनिक्स, डायग्नोस्टिक सेंटर, छोट्या हॉस्पिटल्समध्ये वीज नसेल तर अत्यावश्यक तपासण्या करता येत नाहीत. सोनोग्राफी, एक्स-रे, रक्त तपासणी यांसारख्या सेवांवर याचा थेट परिणाम होतो. काही रुग्णालयांमध्ये जनरेटर असूनही डिझेलचा खर्च सतत वाढत आहे. “आम्ही रुग्णसेवा देतो आहोत, पण वीज नसल्यामुळे उपकरणं अर्धवट पडतात. यामुळे रुग्णांचंही हाल होतं,” असे एका डॉक्टरांनी सांगितले.
या सर्व परिस्थितीचा गांभीर्याने विचार करता, पाचोरेकर नागरिकांनी महावितरणकडे ठोस मागणी केली आहे की, “जर नियोजनबद्ध देखभाल, दुरुस्ती किंवा भार कमी करण्यासाठी वीजपुरवठा खंडित करावाच लागतो, तर किमान त्याची वेळ व दिनांक जाहीर करावी.”
हे करणे महावितरणसाठी फार अवघड नाही, कारण कोणतीही तांत्रिक देखभाल ही अचानक लागत नाही. त्यासाठी आधीच नियोजन असते. त्यामुळे संबंधित भागातील वीजपुरवठा केव्हा बंद राहणार आहे हे लोकांना कळवले तर नागरिक आपापले काम वेळेआधी उरकतील. व्यापाऱ्यांना व्यवसायाची तयारी करता येईल, गृहिणी स्वयंपाकाचे नियोजन करू शकतील, आणि विद्यार्थ्यांना अभ्यासाच्या वेळेचे व्यवस्थापन करता येईल.
महावितरणच्या स्थानिक शाखेला वारंवार या संदर्भात विचारणा केली असता त्यांच्याकडून समाधानकारक उत्तर मिळत नाही. बहुतेक वेळा “लाइनवर काम चालू आहे”, “लोड जास्त झालाय”, “मुख्य स्टेशनवर समस्या आहे”, “पुरवठा पूर्ववत करण्यात येईल” असे साचेबद्ध उत्तर दिले जाते. पण वास्तवात नक्की काय चालू आहे हे कुणालाच कळत नाही. नागरिकांचा विश्वास आणि संयम या दोन्ही गोष्टींचा अंत आता होत चालला आहे.
सध्या पाचोरा शहरातच नव्हे, तर त्याला जोडलेल्या उपनगरांमध्ये, परिसरातील छोट्या गावांमध्येही हीच समस्या आहे. दिवसातून अनेक वेळा वीज गेल्याचे अनुभव सर्वत्र ऐकायला मिळतात. विशेष म्हणजे वीज गेले तरी बिल मात्र वेळेवर भरावे लागते, तेही सुसूत्रतेने आणि दंडासहित. नागरिक विचारत आहेत, “जेव्हा सेवा विस्कळीत आहे, तेव्हा बिल व्यवस्थित भरायची जबाबदारी आमची, पण सेवा देण्याची जबाबदारी कोणाची?”
सध्याच्या या विजेच्या लपंडावामुळे जनता इतकी त्रस्त झाली आहे की, महावितरणविरोधात संताप वाढतो आहे. नागरिकसंख्या, वीजवापराचे प्रमाण, वाढती घरांची संख्या, व्यवसायांचे वाढते स्वरूप या सगळ्यांचा विचार करून ही यंत्रणा सक्षम केली गेली पाहिजे. पण उलट त्यात ढिसाळपणा, दुर्लक्ष आणि नियोजनाचा अभाव दिसतो आहे.
यासाठी स्थानिक राजकीय पक्ष व मान्यवर तसेच सामाजिक कार्यकर्त्यांनी एकत्र येऊन वीज वितरण कार्यालयासमोर ठोस मागण्या मांडायला हव्यात. लोकशाहीत सेवा देणाऱ्या यंत्रणांनी पारदर्शकता ठेवणं हे त्यांचं कर्तव्य आहे. त्यांना नियमितपणे नागरिकांना माहिती देणे आवश्यक आहे.
शेवटी, नागरिकांचा एकच आक्रोश – “आम्हाला दिवसभर अंधारात ठेऊन कोणतं विकासाचं स्वप्न दाखवताय?”
झुंज वृत्तपत्र & ध्येय न्यूज, पाचोरा
– जनतेचा आवाज, प्रशासनापर्यंत पोहचवणारी आवाजवाट.

ऑप्रेशन सिंधुर — ही केवळ एक लष्करी मोहीम नव्हती, ती होती संपूर्ण भारताच्या आत्मसन्मानाची, राष्ट्राभिमानाची आणि युद्धकौशल्याची सिंहगर्जना. पाकिस्तानप्रेरित दहशतवाद्यांच्या भूमीत घुसून त्यांच्या बंकरांवर घाव घालणाऱ्या भारतीय सैन्याच्या या धाडसी कारवाईने जगभरात भारताच्या लष्करी सामर्थ्याची, राजकीय इच्छाशक्तीची आणि धोरणात्मक अचूकतेची एक अमिट छाप उमटवली आहे. या मोहिमेने भारताला केवळ सुरक्षित केलं नाही, तर जगालाही ठाम सांगितलं की भारत आता फक्त आपल्या सीमेवर रक्षण करत नाही, तर शत्रूच्या घरात घुसून त्याच्या स्वप्नांनाही चुरडून टाकतो. ही लढाई गोळ्यांची नव्हती, ती होती भारताच्या सर्जिकल डिटरन्स धोरणाची विजयकथा.ऑप्रेशन सिंधुरच्या यशस्वीतेनंतर भारतीय लष्कराच्या मुख्यालयात झालेल्या पत्रकार परिषदेत दोन नामांकित महिला अधिकारी समोर आल्या — कर्नल सोफिया कुरेशी आणि विंग कमांडर व्योमिका सिंह. या दोघी अधिकारी केवळ आपली शौर्यगाथा मांडत नव्हत्या, तर त्यांचा आत्मविश्वास, सामर्थ्य आणि निर्णायक भाषा ही समोर बसलेल्या शेकडो पत्रकारांपेक्षा अधिक भारदस्त होती. त्यांचे उच्चार हे केवळ माहिती नव्हते, ते होते भारताच्या आत्मसन्मानाचे प्रतिध्वनी! कर्नल सोफिया कुरेशी — या भारतीय लष्कराच्या सिग्नल कोअरमधील वरिष्ठ अधिकारी असून त्यांनी १९९९ मध्ये ऑफिसर्स ट्रेनिंग अकॅडमी, चेन्नई येथून लष्करात प्रवेश केला. बायो-केमिस्ट्रीमध्ये पदवी घेतलेल्या आणि युद्धनीतीच्या सखोल अभ्यासात पारंगत झालेल्या कर्नल कुरेशी या २०१६ मध्ये “एक्सरसाइज फोर्स १८” या ऐतिहासिक बहुराष्ट्रीय युद्धसरावात भारतीय लष्कराचे नेतृत्व करणाऱ्या पहिल्या महिला अधिकारी ठरल्या. काँगोमधील संयुक्त राष्ट्र शांतता मोहिमेमध्ये त्यांनी केलेली सेवा ही लष्करातील महिला नेतृत्वाचे प्रतीक बनली आहे. त्यांनी पत्रकार परिषदेत सांगितले की ऑपरेशन सिंधुर दरम्यान पाकिस्तान आणि पाकव्याप्त काश्मीरमधील एकूण नऊ दहशतवादी केंद्रं भारतीय लष्कराच्या नियोजनबद्ध आणि अचूक हल्ल्यांतून उद्ध्वस्त करण्यात आली. विशेष गोष्ट म्हणजे या कारवाईदरम्यान निष्पाप नागरिकांना हानी होणार नाही याची पूर्ण दक्षता घेण्यात आली. त्यांच्यासोबत व्योमिका सिंह या भारतीय वायुसेनेतील विंग कमांडर होत्या. त्या हेलिकॉप्टर पायलट असून २०१९ पासून फ्लाइंग ब्रांचमध्ये स्थायिक आहेत. अभियांत्रिकी शिक्षणानंतर वायुसेनेत दाखल झालेल्या व्योमिका यांनी जम्मू-काश्मीर आणि ईशान्य भारतातील अतिदुर्गम भागांमध्ये चेतक व चीता हेलिकॉप्टरच्या माध्यमातून अनेक अवघड मोहीमा यशस्वी केल्या आहेत. २०२१ मध्ये त्यांनी २१,६५० फूट उंचीवर माउंट मणिरंग येथे महिला गिर्यारोहण मोहिमेत सहभाग घेतला होता. त्यांनी पत्रकार परिषदेत स्पष्ट शब्दांत सांगितले की, “भारतीय सशस्त्र दल संयमाने काम करतं, पण जर पाकिस्तानने पुढचे पाऊल उचलले, तर आम्ही पुन्हा त्यांचं अस्तित्वही नष्ट करू.” या दोघी अधिकाऱ्यांनी ऑपरेशन सिंधुरचा सारांश मांडताना अशा आत्मविश्वासाने, दणकट भाषेत आणि देशप्रेमाच्या ओलाव्याने परिपूर्णतेने मांडला की उपस्थित प्रत्येक जण स्तब्ध झाला. शत्रूवर फक्त गोळ्या झाडण्यापेक्षा, त्याच्या मेंदूत भीतीचे बीज पेरणे किती आवश्यक असते हे या ऑपरेशनने दाखवून दिलं. केवळ सामरिक यश नव्हे तर मानसिक विजय मिळवणं हे नव्या भारताचं वैशिष्ट्य आहे.ऑप्रेशन सिंधुरमधील तांत्रिक अचूकता, गुप्तचर यंत्रणांचा पराक्रम आणि एकात्मिक सैन्य नेतृत्व ही या यशाची प्रमुख कारणं आहेत. नौदलाच्या विशेष कमांडो युनिट्सने अचूक सागरी मार्गाने घुसखोरी करत दहशतवादी तळांवर अशी कारवाई केली की पाकिस्तानच्या गुप्तचर यंत्रणांनीही हादरून जावं. या ऑपरेशनमध्ये शत्रूच्या सायबर नेटवर्क्सवर तसेच त्याच्या संचार केंद्रांवर अचूक लक्ष्य करून संपूर्ण प्रणाली laminalize करण्यात आली. त्यांचं संप्रेषण तुटलं, त्यांच्या हालचालींवर नियंत्रण सुटलं आणि त्यांच्या संपूर्ण दहशतवादी यंत्रणेची मुळेच नष्ट झाली. या कारवाईवर देशातील काही तथाकथित पुरोगामी बुद्धिवाद्यांनी प्रश्नचिन्ह उपस्थित केले. तेच नेहमीचे — जे जवानांचा मृत्यू झाला की मौन बाळगतात, पण जेव्हा शत्रूवर प्रतिघात होतो तेव्हा “मानवाधिकार”, “संविधान”, “संघीयता” असे ढोंगी शब्द उगारतात. यांचं असं म्हणणं आहे की युद्ध थांबावं, पण युद्धासाठी खतपाणी घालणाऱ्या शत्रूवर कोणीही आवाज उठवू नये! यांचं नेहमीचं धोरण म्हणजे — शत्रूचा बचाव कर, भारताचं नाव बदनाम कर, आणि तेच पत्रकारितेचं किंवा बुद्धिवादाचं गोंडस चिलखत घालून स्वतःचं पाप लपव. हे लोक फ्रीडम ऑफ एक्सप्रेशनच्या नावाखाली देशविघातक अजेंडा चालवतात. पण ऑपरेशन सिंधुरने अशा सगळ्या विचारसरणींना तोंडघशी पाडलं आहे.आज भारतीय जनता राष्ट्रभक्तीच्या मार्गावर एकवटली आहे. सोशल मीडियावरून, गावातल्या चौकात, महाविद्यालयाच्या कट्ट्यांवर, शाळेच्या प्रार्थनात आणि सैनिकांच्या बूटांखालून एकच गर्जना ऐकू येते — भारत आता थांबणार नाही! ऑपरेशन सिंधुर ही घोषणा आहे — की जर कोणी भारताच्या शौर्याला आव्हान दिलं, तर त्याचे अस्तित्वच इतिहासात मिटवले जाईल. आता भारत केवळ सैन्यानेच नाही, तर मानसिक, आर्थिक आणि धोरणात्मक पातळीवरही विजय मिळवत आहे. या ऑपरेशनचे एक वेगळे आणि शक्तिशाली वैशिष्ट्य म्हणजे यात नेतृत्वाची सूत्रं दोन महत्त्वाच्या महिला अधिकाऱ्यांकडे होती. भारताच्या संरक्षण व्यवस्थेत स्त्रीशक्ती हे आता फक्त औपचारिकतेपुरते प्रतिनिधित्व न राहता निर्णायक नेतृत्वाची नवी दिशा बनली आहे. कर्नल सोफिया कुरेशी आणि विंग कमांडर व्योमिका सिंह या दोन अधिकारी म्हणजे देशातील प्रत्येक तरुणीला सांगणारा आदर्श आहेत — “सीमा ही मर्यादा नाही, ती संधी आहे!” ऑप्रेशन सिंधुर केवळ सैनिकी विजय नाही, तो आहे राष्ट्रीय उर्जेचा स्फोट! हा स्फोट एका नवीन भारताच्या जन्माची घोषणा आहे. हा भारत आता मागे हटणारा नाही. हा भारत आता गुलामीच्या आठवणींमध्ये अडकलेला नाही. हा भारत आता शांततेच्या ढोंगाला बळी पडणारा नाही. हा भारत आता रणभूमीवर लढतो, आणि रणांगणाबाहेरही विचारांच्या युद्धात विजयी होतो. शेवटी, ज्यांनी भारतमातेच्या चरणावर रक्त वाहिलं त्यांना वंदन. ज्यांनी शत्रूंना उखडून फेकलं त्यांना सलाम. आणि ज्यांनी देशाच्या पराक्रमाला विरोध केला त्यांना नम्रतेने पण ठामपणे एकच उत्तर — “तुमचं युग संपलं आहे, भारताचा काळ सुरू झाला आहे!”                                        “यावर मला कवितेच्या खालील काही ओळी सुचल्या आहेत”

“जेव्हा माझ्या सिंदूरावर आच येते…”

मी सीता आहे…
त्यागाचं प्रतीक, मर्यादेची मूर्ती,
प्रत्येक अग्निपरीक्षेत जळले,
पण कुणालाही दोष न देता, मौन पाळले .कुलमर्यादा जपली.                                          मी सरस्वती आहे…
शब्दसाधनेची तेजस्विनी, ज्ञानाची धार,
माझ्या वीणेच्या प्रत्येक सुरातून,
जगाला विवेकाचा मार्ग दाखवला.              पण समजू नका — हे मौन माझं दुर्बलपण नाही!
ही शांतता माझा पराभव नाही — ती माझी सजगता आहे!
जेव्हा माझ्या सिंदूरावर कुणी आच आणेल,
तेव्हा मी दुर्गा बनेन — जळणाऱ्या ज्वाळेची उग्रमूर्ती!                                                  मी त्या प्रलयाची साद बनेन,
जी अन्यायाच्या गाभ्यालाच हादरवेल,
मी त्या हाताची ताकद बनेन,
जो अत्याचाराच्या गळ्याला गच्च पकडेल!  कारण माझा सिंदूर — केवळ सौंदर्य नाही,
तो माझा आत्मसन्मान आहे, माझं अस्तित्व आहे,
तो माझ्या पतीचा जीवनसूत्र नाही फक्त,
तो माझ्या ओळखीचा तेज आहे, माझ्या श्रद्धेचीज्योतआहे!                                         मी कधी शांत, कधी तेजस्विनी,
मी कधी करूणा, कधी क्रांतीची आग,
मी स्त्री आहे — या सृष्टीच्या प्रत्येक निर्मितीची शिला,
आणि जेव्हा माझ्या अस्मितेला ललकार दिला जाईल,
तेव्हा इतिहास पुन्हा लिहिला जाईल —
मी पुन्हा दुर्गा बनून रणभूमीत उतरेन,
सिंदूराच्या प्रत्येक थेंबातून अग्नी वर्षाव करीन!